Elke dag is Moederdag

Mijn kinderen waren en zijn die bekende stimulerende kracht en mijn valkuil. Een belangrijk doel om er voor te (blijven) gaan na de diagnose. De kinderen zien opgroeien, met hun 9, 7 en 4 jaar te jong om achter te laten! Het zijn juist hun kleine “gewone” alledaagse dingen, waardoor zij mij iedere dag (on)bewust een elke-dag-is-Moederdag gevoel cadeau geven. Destijds en nu nog steeds.

Ontroerende momenten

Zoals die speciale homemade koffie die ze kwamen brengen bij een opname in het ziekenhuis. Of die keer dat ik ziek op bed lag na een chemo. De robbedoes van mijn zonen kwam aangeven dat hij zijn handjes voor mij extra goed met zeep had gewassen. Zo trots als hij die stukgewassen handjes aan mij liet zien! Die andere zoon die steeds ook net ziek was en overdwars in zijn bed lag voorafgaand en tijdens mijn chemo’s. Of na dat onderzoek, de uitslag weer eens té lang op zich liet wachten: Zoonlief liep met de telefoon door de kamer en zei fluisterend tegen zijn vriendje: “Ik kan nu niet zo hard en lang praten want mijn moeder krijgt zo de uitslag!” Het bezorgde me een steek in mijn hart en een brok in mijn keel.

Mooie momenten

Momenten die ’typisch’ en herkenbaar zijn en horen bij (borst)kanker zoals ‘de kipfilet’ omhoog gooien, terwijl moeder aan de telefoon is en zoonlief al spelend heel hard roept: ”Mam je kipfilet, je kipfilet” (kipfilet is de uitwendige borstprothese die heel veel lijkt op een kipfilet). En het met z’n allen mama’s pruik opdoen en lachen. Het samen vieren van een goede uitslag of van het zoveel jarig kankervrij zijn jubileum. Die eerste Sinterklaas, na de chemo behandelingen. Ik kreeg een gedicht wat ik voorlas en wat me heel erg raakte. De kinderen lieten meteen hun cadeaus staan en stonden alle drie om mij heen om mij te troosten. Onbetaalbaar mooi moment! Gelukkig kon ik ze uitleggen dat het tranen waren van blijdschap en dankbaarheid, omdat ik zo blij was om samen Sinterklaas te mogen vieren.

Daar worden ze sterker van

Op jonge leeftijd kregen mijn kinderen dus al mee, dat het leven ook betekent dat je rekening moet houden met een zieke ouder. Een les die ik best lastig vond om ze mee te geven. Ik wilde dat ze juist een onbezorgde jeugd zouden hebben! Natuurlijk is er geen vergelijking voor hen voelbaar met andere gezinnen, omdat ze in ons gezin opgroeide. Bijna iedereen zei me dat ze hiervan sterker zouden worden, maar toch. Als moeder wil je je kinderen alle verdriet besparen en ze zoveel en zo lang mogelijk kind laten zijn.

Het zijn de kleine dingen

Moederdag is er voor mij alle dagen van het jaar. Het is niet samen te vatten in één dag. De mooiste momenten zijn die spontane en onverwachte momenten. Soms zo verpakt dat je het niet eens kunt zien op dat moment, maar pas achteraf. En alleen als je echt wilt en kunt en er voor open staat, dan zie je het. Geniet er dus van, want zo’n moment is zo voorbij! Het zit in dat telefoontje van: “Mam ik haal nu een yoghurt shake. Wil jij er ook één? Dan neem ik die voor je mee!” En ook in het thuiskomen met “een speciaal voor jou geplukt bosje bloemen mama!” Zelfs al zijn die bloemen afkomstig uit de tuin van een van de buren… Het spontane gebaar en de actie daar gaat het om.

Achteraf moment

Achteraf terugkijkend zijn dit voor mij nog steeds heel dierbare en waardevolle momenten. Als ik nu aan mijn zonen vraag of ze zich bepaalde dingen van destijds nog kunnen herinneren, zeggen ze alle drie van niet. Ze schiften zelf dus in hun geheugen wat ze toelaten!  Belangrijker, ze doen het alledrie op hun eigen manier. Zeg ik als hun trotse moeder…