fbpx

Even voorstellen: Monique Riem

Monique Riem

Mezelf even voorstellen:

Alleen het woordje ‘even’ maakt al dat ik denk, maar hoe dan? Waar ga ik beginnen? Bij het begin dan maar, en ook daar kan ik meerdere keuzes maken. Kortom, keuzes. En laat ik daar nu net niet zo goed in zijn.  Dus ga ik ergens beginnen en zie ik wel waar ik uit kom, dat past ook wel bij het proces waar ik in terecht ben gekomen.

Ik ben dus Monique Riem en ik ben getrouwd met Michiel. Samen hebben wij twee dochters van negentien en zestien. Wij wonen nu zo’n vijftien jaar in het dorpje Eerde, een kerkdorp van Veghel. Ik ben psychiatrisch verpleegkundige bij GGZ Oost-Brabant waar ik al ruim tweeëntwintig jaar een contract heb.  Ik schrijf bewust dat ik er een contract heb, want op dit moment werk ik niet omdat ik in de ziektewet zit, maar daarover later meer. Al weer ruim twaalf jaar geleden is onze jongste dochter ziek geworden, acute lymfatische leukemie. Dit heeft onze wereld toen behoorlijk op zijn kop gezet en voor ons alle vier een proces veroorzaakt dat ons heeft gemaakt tot wie we nu zijn.

Meteen in de zorgstand

In september 2019 kreeg mijn man een hartaanval en meteen stonden de meisjes en ik in de zorgstand, ieder op onze eigen manier. Daags nadat hij behandeld was mocht hij weer mee naar huis. Die middag schoot het bij mij in mijn rug wat door de huisartsen post op afstand als spit gezien werd. Maar twee weken later ging ik zelf het ziekenhuis in, met wat bleek een wervelfractuur ten gevolge van de ziekte van Kahler oftewel Multiple Myeloom. Die diagnose zette alles weer behoorlijk op zijn kop. In eerste instantie ging éen en ander nog aan mij voorbij doordat ik een flinke hoeveelheid pijnstillers kreeg, maar dat het niet te genezen is kwam wel duidelijk binnen.

Exotisch exemplaar

Dan ga je de behandeling in en ben je voornamelijk bezig met die behandeling. Daarnaast was ik nog aan het revalideren want na zes weken platliggen door de pijn kon ik niet meer lopen. Dus mocht ik na vier weken ziekenhuis nog zes weken in het verpleeghuis revalideren. Daar heb ik een hele bijzondere tijd gehad, omdat ik met mijn toen achtenveertig lentes een exotisch exemplaar was tussen de ruim zeventig-plussers. In die tijd kreeg ik mijn chemokuren ter voorbereiding op een stamceltransplantatie. Die heb ik in maart 2020 gehad en daarna begon het herstellen. Maar ook het verwerken. Toen pas was er tijd en ruimte in mijn hoofd om bezig te zijn met wat er allemaal gebeurd was en wat dit ging betekenen voor de toekomst.

Niet meer worden wie je was

En dan komt de realiteit binnen, je wordt niet meer wie je was voordat je ziek werd. Hoe ga je om met de wetenschap dat je niet meer beter word? Hoe vind je een weg in je nieuwe rollen in het leven? Hier zal ik over gaan schrijven, hoe ik omga met mijn dagelijkse beslommeringen, maar vooral, hoe ik er iets van probeer te maken, hoe ik geniet van de kleine dingen.

Mijn glas was het afgelopen ander half jaar soms bijna leeg. Gelukkig kan ik nu weer zeggen dat het drie kwart vol is.

 

Op de hoogte blijven? Volg ons op Facebook, Instagram of LinkedIn of schrijf je in voor de nieuwsbrief en kies jouw cadeautje.

Hulp nodig? Vind jouw coach in de vertrouwde CoachClub >>

Deel dit bericht:

Facebook
Twitter
Pinterest
LinkedIn
Monique Riem

Monique Riem

Monique staat positief in het leven en heeft al vele hobbels moeten nemen. Als ervaringsdeskundige maar ook als moeder van een dochter met kanker. Graag deelt ze haar ervaringen met humor om anderen te helpen.

Over ons

Shit or Shine is ‘the place to be’ voor vrouwen met of na kanker. Met een gratis online magazine, trainingen en community helpt Shit or Shine je om fitter te worden en de kracht te vinden op weg naar een goed herstel.

Meer over ons >>
Bekijk onze auteurs >>

Categorieën